ЛЕПЍДА ж. Диал. 1. Нож без дръжка; костура (Н. Геров, РБЯ).
2. Острие, металната част на нож. Вълкот търча пак при ковачот и ка му го чукале, изчукале езикот и му го изтончиле като лепида, оде пак при койнчето [кончето] и тропа. Нар. прик., СбНУ V, 162.
3. Всеки от ножовете, набити на диканя вместо кремъци (Т. Панчев, РБЯд).
— От гр. λεπίδα 'острие на нож'.