ЛОГАРЍТЪМ, -тмът, -тма, мн. -тми, след числ. -тъма, м. Мат. Показател на степента, в която трябва да се повдигне определено число, взето като основа, за да се получи дадено число. Дълги формули по математика замрежиха погледа ми и като на лента виждах плюсовете и минусите, корените и логаритмите. Кр. Григоров, ОНУ, 120. Характерно за логаритмичната изчислителна схема е, че знаците на логаритмуваните числа се записват зад логаритмите. Матем., 1966, кн. 2, 21.
— От фр. logarithme. — В. X. Беров, Слово, произнесено в централното Болградско училище, 1867, 4-8.