ЛЮ̀БНЕ, мн. -та, ср. Диал. Либе, любе, любна, любичица2, любница, любове. Отишло е Яниното любне, / та на Яна вели и говори: / — „Стани, Яно, стани пръвно любе, / надойдоа твои мили бракя, / надойдоа мои шури.“ Нар. пес., СбНУ XLV, 367. Стана Марко, дома си ойде, на любне си потио говори. Нар. пес., СбНУ ХLIII, 90. Рано рани Марко Кралевике, / рано рани, йутре отзарана, / рано рани, та си любне вика: / — „Стани, любне, Еленко невесто!“ Нар. пес., СбНУ XI, 26.