ЛЮБОУ̀ЧЕН, -а, -о, мн. -и, прил. Остар. Книж. Ученолюбив, любознателен, любоучителен. Колчем са появеше някоя нова българска книга, той се ще да я купи, като приканваше и другите четници, .. Ех! Ако да бяхме имале досега на секо село по един такъв поп, то наистина би имале по-окопитени и повече любоучени хора. Ил. Блъсков, ПБ III, 64.