ЛЮ̀ПЕН, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от люпя като прил. Диал. На който е махната обвивката, черупката, люспата; обелен, олюпен. „В село сеймени дойдое, / у мене конак кладое, / се годи болно сейменче, / посака пуста понада, / .. / пресни яболка люпени.“ Нар. пес., СбБрМ, 459. Купих си люпено слънчогледово семе. Δ Приготвих люпени яйца.