МАВРИТА̀НИН, мн. маврита̀ни, м. Простонар. 1. Мавър. В Каблешковия музей в Копривщица се пази една, наподобяваща кларнет „фузея“ с фуниевидно дуло, каквито мавританите употребявали срещу испанските рибари по времето на арбалета. И с тая огнестрелна играчица копривщенци трябвало да делят мегдан с далекобойните „шнайдери“. Н. Хайтов, П, 314. Най в старото време тя [Барбария] бе владение на мавританите, нумидийците и картагеняните. С. Бобчев, ПОС ( превод), 258.
2. Мавританец.