МАГА̀РЕЦ, мн. -рци, м. Диал. Неодобр. За мъж — който има лошо поведение или лош характер; магаре. — Дядо владика рече веднага да отидеш при него. — Веднага ли? — сепна се поп Антония и си помисли: „Това ще е оня магарец Петка хлебарят, кой знае какво ме е клеветил пред дядо Константин!“ Т. Харманджиев, КЕД, 73. — Уби ща та, мъжо, / .., / кожата ти одирам, / на пазар я изнасям, / ясно са провиквам: / Пазарци, магарци, / кожа си продавам. Нар. пес., СбНУ VI, 77.