МАЗУ̀Л м. Остар. и диал. Специално пригодено място, обикн. в стръмни планински места, за спущане на трупи. Материалите по равните места извличаха на синджир, а дето не ги ловеше „копитото“, спускаха ги низ доловете. Мазули им викаха. Що гора смъкна търговецът по тия мазули — един господ знае. Н. Хайтов, ПП, 47.
— От араб. през тур. mazul.