МАЛА̀ЧЕ, мн. -та, ср. Диал. Умал. от малак (в 1 знач.); биволче1. Катя изтича вкъщи и се затвори при останалото самичко в плява новородено малаче .. и навря къдравата си главица под меката шия на черното малко добиче. Н. Каралиева, Н, 130. Около нея [биволицата] се умилкваше малко няколко месечно малаче. Гр. Угаров, ПСЗ, 414. Дойчин и Мита отидоха до плетениците, в които нощно време затваряха малките телета и малачета, разгледаха ги и навлязоха в гората. К. Петканов, ЗлЗ, 228. Сухата биволица по-добро малаче отхраня. П. Р. Славейков, БПII, 136.