МАНЀРКА ж. Малък заоблен металически съд с тясно гърло, в който се носи обикн. вода при поход или излет, като се прикачва на колан или раница. Малцина получиха войнишки куртки и ботуши. Само фуражката и тенекиената манерка с ремък от бял фитил за лампа ги отличаваха от обикновените селяни. Ем. Станев, ТЦ, 125-126. Те пиеха до насита, плискаха се, за да се разхладят и пълнеха манерките си за през деня. Г. Караславов, ОХ II, 429. Водачът ми се беше разплакал над една препечена люта чушка и не се успокои, докато не му дадох да проплакне гърлото си с малко от станимашката малага, която носех в манерката. Н. Хайтов, ПП, 83.
— От пол. manierka.