МАНЍСТЕН, -а,-о, мн. -и, прил. Мънистен. Тя [Нуринка] беше височко, слаболико момиче, .., с манистено герданче. Х. Русев, ПЗ, 132. Любуваше се [Яна] на жълтия гердан, увиснал на шията ѝ. Така се жълтееше простият манистен гердан, ами ако носеше златен наниз? К. Петканов, СВ, 47. Манистен колан. Манистена чантичка.