МАРДА̀ ж. Остар., сега простонар. 1. Само ед. Събир. Изостанала непродадена или негодна стока. — Амчи то не е басма, ки, паяжина .. — Ти само мардата ни даваш. — Марда ли, — обаждаше се той, — англиканска стока, французойска. Ст. Чилингиров, ПЖ, 156.
2. Прен. Само ед. Събир. Негодната, неспособна част от група хора. — На хайдутлук няма да ви поведа, .. А който иска, да върви, никого не задържам. Избери си, ако искаш, най-добрите, на мен остави мардата. Няма да се сърдя. Д. Рачев, СС, 78.
3. Прен. Пренебр. Негоден, неспособен човек. Преди да свършиме, ние ще да посъветоваме д-р Богорова да остави медицината настрана, защото тя не прилича на филологията, която търпи сякакви марди. Знан., 1875, бр. 22-23, 360. Министерството на народното просвещение, при всичките тежки грижи на г-на Шишманова да уреди учебното дело, търпи много марди. Пряп., 1903, бр. 24, 4.
4. Прен. Пренебр. Много бавен, муден, флегматичен човек.
— Тур. marda. — Друга форма: мърда̀.