МА̀ХНУВАМ1, -аш, несв. (остар. и диал.); ма̀хна, -еш, мин. св. -ах, св., прех. и непрех. Махвам1. Стоян го жално изгледа / и с дясна ръка махнува: / „Да ви е просто, дружина! / Ходете, къде ходите, / и пак за мене слушайте“. Нар. пес., Христом. ВВ II, 119. махнувам се, махна се страд.
МА̀ХНУВАМ2, -аш, несв. (остар. и диал.); ма̀хна, -еш, мин. св. -ах, прич. мин. страд. ма̀хнат, св., прех. Махвам2. Никой няма право да запира или да махнува един съдник от службата му; по този начин съдника има дързост да бъде независим. Г. Драганов, Лет., 1873, 148. махнувам се, махна се страд. Полезното е едно предварително деяние, чрез което ся запазва едно придобито добро, .., или най-после ся махнува едно сегашно или бъдещо зло. Ф. Велев, КР (превод), 22.
МА̀ХНУВАМ СЕ несв. (остар. и диал.); ма̀хна се св., непрех. Махвам се. Тогава фараон и народ викнаха с голям вик и писък, и казаха на израилтяните: „Махнувайте ся по-скоро и молете ся Богу за нас“. Кр. Пишурка, МК (побълг.), 207.