МЕНО̀ВНИК, мн. -ци, м. Диал. Венчален пръстен. — Дека седи Радунка девойкя? — Ей а, ей а доле под селото! / — Дека ѝ е пръстен меновнико? / Ей го, ей го, у Тодор златара! Нар. пес., СбНУ ХLVI, 413. Марко дава пръстен меновника, / а Маринко — червена ябълка. Нар. пес., СбНУ ХLIV, 273.