МЕЧТА̀Н, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от мечтая като прил. 1. За който се мечтае; многожелан, многоочакван. Къде е мечтаният край на щастието, земята на поезията, дето искаме да избягаме? Елин Пелин, Съч. V, 38. Апостолът бе дълбоко убеден, че този мечтан строй може да се осъществи само в една народна „свята и чиста“ демократична република. Ив. Унджиев, ВЛ, 356.
2. Като същ. мечтаното ср. Това, за което се мечтае. За там отиват те, .., и с душевен жад / впиват поглед към бъдното, към мечтаното. Π. Π. Славейков, Събр. съч. VI (1), 182. Живот, живот! На младото ми рамо / ти вчера сложи тежка длан! / Мечтаното бе в кръчма отмечтано, / изпита — чашата, смехът — изсмян. П. Пенев, Худ. СI, 332.