МИЛОЛЍК, -а, -о, мн. -и, прил. Който е с мило, приятно лице. Той не вярваше, че наистина имаше пред себе оная хубавица милолика Младена, която знаеше с глава на Мурильова мадона. Ив. Вазов, Съч. ХI, 30. За да бъде чловяк хубав и милолик, не трябува да гляда друго, а само да бъде здрав. Лет., 1874, 77. Но что ви е, Еленко, та пребледняхте? „Боли мя!“ – рече милоликата девойка и си тури ръка на корема. КН 4 (превод), 1873, 12.