МО̀ЛЕНЕ ср. Отгл. същ. от моля и от моля се. Той пак никако не сакал да ходит, ама жена му, къде со молене, къде со заплашвене, го сторила каил, та отишол. СбКШ, 42. Той я изгледа още веднъж отблизо и отведнъж извика .. : „Ти си татарка! ..“ „Чиш!“ — каза татарката, като си сложи ръцете на молене. Н. Бончев, ТБ (превод), 44.