МОРЍЯ ж. Диал. Мор (в 1 и 2 знач.); морилка. Той [Исмаил ага] .. бе искал да ѝ се изповяда, .., да се оттегли от съдбата им [на бабата и детето], .., но пак не сполучи. Вините му се трупаха ден след ден, час след час, .., накрая — до морията ги бе довел. Г. Стоев, ЦЗ, 111. Не иди, сине, не иди, / не иди в града Търново, / че тамо има мория. Нар. пес., СбНУ ХIV, 12. „Чумо ле, черна морио, / врни са, чумо, врни са, / че ти ми, чумо, измори / до девет сина левенте — / тука съм сама остала / с Лазаровото момченце!“ Нар. пес., СбНУ ХLIV, 445.