МРЪН и (удвоено) мрън-мрън или (удължено) мръ-н-н, мръ-ъ-н, междум. 1. За наподобяване на звукове, издавани от животно (котка, тигър, лъв); мър (мър-мър; мър-р, мъ-ъ-р).
2. Само удвоено. Разг. За наподобяване на неясно, тихо и монотонно говорене. Уж искаше да каже нещо, но мрън-мрън, нищо не разбрах.