МУСТАЧУ̀РИ само мн. Обикн. ирон. Увел. от мустаци; големи мустаци. Нито е някой ум кой знай какъв, нито е някой да кайш левент, с мустачури, разбираш ли, .. една оскубана сврака с цилиндър и туйто! Ал.
Константинов, Съч. I, 204. Като напърчеше ония ми ти мустачури до ушите, че като тръгнеше с бича в ръка, .., де що имаше куче подвиваше опашка и се мушкаше под хамбара. Чудомир, Избр. пр, 213.