МЪ̀НЗЪРКИ, -а, -о, мн. -и, прил. Диал. Малък, мъничък. Дечурлигата изскачаха едно подир друго и викаха „дай!“. Да дам бе, братленце мънзърко, ама откъде да взема, като нямам. А. Каралийчев, НЗ, 180-181.


Източник: Речник на българския език (онлайн)