НАВО̀ЖДАНЕ1 ср. Остар. Отгл. същ. от навождам1 и от навождам се; навеждане1, наводене.

НАВО̀ЖДАНЕ2 ср. Остар. Отгл. същ. от навождам2 и от навождам се; навеждане3, наваждане4.


Източник: Речник на българския език (онлайн)