НАРЀДА1, мн. няма, ж. Диал. Наредба1. Всред тая градска нареда, пред полиците с книги, обшитата с гайтани сливенска носия на Панайота се делеше. Ст. Дичев, ЗС I, 436. Сама девойка на баща и майка, двора и градината бяха под нейна нареда. А. Страшимиров, ЕД, 53. Не стига това, ами той [книжарят] хули наредата на училището, системата на преподаванието и самият учител вън от училището, по кафенетата и пред гражданите. ПСп, 1874, кн. 9-10, 154.
— Друга форма: н а р я̀ д а.
НАРЀДА2, мн. няма, ж. Остар. и диал. Наредба2. Нареда за работниците за освобождението на българския народ. [В. Левски]. Ив. Унджиев, ВЛ, 180.
— Друга форма: н а р я̀ д а.