ОЖЀДЯМ, -яш, несв.; ожèдя, -иш, мин. св. -их, св., прех. Диал. Предизвиквам жажда (жеда). ● Нар.-поет. ж е д а о ж е д и л а. Послуша я Момчил добър юнак, / та си яхна своя добра коня, / та си мина през поле широко / и настана воз тесни клисури. / Върлем го е жеда ожедила, / ожедила, водица препило. Нар. пес., СбНУ ХLIII, 221.