ОРУМЪ̀НЧВАМ, -аш, несв.; орумъ̀нча, -иш, мин. св. -их, прех. Остар. Порумънчвам. — Сърбите щат да ни осърбят, — викаше тоя патриотин. — А румъните щат да ни орумънчат, — казах аз. Л. Каравелов и Хр. Ботев, ЗК, 211. орумънчвам се, орумънча се страд.
ОРУМЪ̀НЧВАМ СЕ, -аш се, несв.; орумъ̀нча се, -иш се, непрех. Остар. Порумънчвам се.