ПОНАБЍРАНЕ1 ср. Отгл. същ. от понабирам1 и от понабирам се.

ПОНАБЍРАНЕ2 ср. Отгл. същ. от понабирам2; позагнояване.

ПОНАБЍРАНЕ3, мн. -ия, ср. Отгл. същ. от понабирам3 и от понабирам се.


Източник: Речник на българския език (онлайн)