ПО̀ПРАГ, мн. -зи, след числ. -га, м. Диал. Подкоремник; подпръга, подпруга. Изведе си врана коня, / .. / тури седло се от сребро, / два попрага, до два смока. Нар. пес., СбАИ, 300. И фанала кона, / оружие турила / седло от сребро; / попраг йе турила / два смока, два брата. Нар. пес., СбНУ ХI, 36.
— Други форми: п о̀ п р ъ г, п о̀ п р е г, п о̀ п р ъ д з, п о̀ п р ад з.