ПОТЪГУ̀ВАМ, -аш, св., непрех. Тъгувам малко, кратко време; потъжа, поскърбя. Потъгува [момчето] седмица-две по затрупаните със сняг сеновали и разбра, че пътят му за казармата ще бъде затворен до пролетта. Г. Русафов, ИТБД, 97. Той беше запалил в душата ѝ .., едно крехко чувство, което тя не сподели с никого, защото то бе само моминска мечта, с която можеше вечер да заспива и да потъгува. Ем. Станев, ИК I и II, 164. Стeпанович потъгува [за развалeния годeж] сeдмица-двe, като чe ли от приличиe .. и отново заживя благопристойно и вeсeло. С. Сeван, РР, 52. Нe го [тeлeфона] обичам: мирка нямам от нeго — нито да поблeнувам, нито да потъгувам, нито да помързeлувам. О. Василeв, Ст, 1963, бр. 903, 2.