ПРЕПЀЧЕН, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от препека като прил. 1. Обикн. за ястие, хранителен продукт, който се приготвя чрез печене — който е изпечен много добре или повече от нормалното, необходимото. Пред всяко семейство стоеше препечено балканско агне, захапало глава чесън. Ив. Хаджийски, БДНН I, 76. Тънка миризмица на препечено козе месо подсказва на войводата, че Халю е започнал своята работа над кебапа. Н. Хайтов, ШГ, 159. От кафенето на Ховсен идеше миризма на препечено кафе, чуваха се звуци на мандолина. С. Севан, РР, 9.
2. За филия, резен хляб — който е печен допълнително, обикн. от двете страни, за да стане хрупкав. Баща му сърбаше горещия чай, хрупкаше препечени филии хляб с масло. Б. Йосифова, БЧМ, 171. Млади мъже и жени пиеха кафе и хрускаха тънки резенчета препечен хляб, намазани с масло. Ал. Бабек, МЕ, 152. — Бате, утре да ми донесеш закусчица. Три препечени филийки с масълце, сиренце и конфитюр. Ив. Остриков, СБ, 44.
3. За ракия — която е варена (печена) втори път; препек. Не усетих характерната миризма на препечена домашна ракия и имаше за какво да им се скарам. К. Топалов, СТ, 121. В едно шише се изстудяваше препечена сливовица с билки. Г. Караславов, Избр. съч. V, 160.