ПРЀТЀЖКО нареч. 1. Прекалено тежко. Да тръгна из правият път — че да печеля полека-лека, струваше ми се претежко. Св. Миларов, СЦТ, 139.
2. С гл. с ъ м, с т а в а м и под. Обикн. при лич. местоим. в дат. Означава, че някой преживява, изпитва прекалено голяма душевна мъка, страдание и под. ● Т е ж к о, п р е т е ж к о; т е ж к о и п р е т е ж к о. За усилване. Тебе ти мило да убиеш кучето си, а помисли как ще бъде и на двама ни тежко и претежко до последният час на животът ни, коги как ся промислим, че сме убили нашата милостива графица и нейното чедо. П. Тодоров, МГ (превод), 32.