ПРИБЛИЗЍТЕЛНОСТ, -тта̀, мн. няма, ж. Отвл. същ. от приблизителен. Той [поетът] взе да разправя как се борел с думите и каква мъка изпитвал в старанието си да преодолее тая смътна приблизителност на израза. Б. Райнов, ТП, 217. Работата при него се мерела с това, кой и доколко е точен. Никаква приблизителност. Никакво „може и така“. Култ., 2003, бр. 40, 3.