ПРИЀМНИЧЕСТВО, мн. няма, ср. Юрид. Приемане за отглеждане на дете без родители или в трудно социално положение, като се поема попечителство върху него, без осиновяване и без получаване на родителски права. В Закона за закрила на детето и в Семейния кодекс са определени параметрите на приемничеството, но въпреки това ще бъдат подготвени документи, които ще проследяват целия процес — от подготовката на родители за приемничество до работата с децата. Дем., 2001, бр. 67, 16. Приемните семейства са най-добрата алтернатива на институционалната грижа според новия правилник. Приемничеството също е институция, но от семеен тип, и има за цел отглеждането на детето в семейна среда до преодоляването на временната криза в биологичното му семейство. Кеш, 2003, бр. 29, 4.