ПРИЛЍЧАНЕ ср. Книж. Отгл. същ. от приличам. „Защо не се вземат? Такива са си лика-прилика!“ Това е реч, която зачита подобията на лицата, прекланя се пред факта на тяхното приличане .. Подобието, приличането е признато като базисен норматив на тази реалност. БЕЛ, 1999, кн. 4 [еа]. Нашият „труд на любовта“ докарва плодовете, които произтичат от по-голямото ни приличане на Бога. ВПАЙ [еа].