ПРОКО̀БЯМ, -иш, несв. (остар.); проко̀бя, -иш, мин. св. -их, св., прех. Остар. Прокобявам; прокобвам, кобя. Водата в съда лежи открита. През нощта и на сутринта гледат, що ся намерва в нея и по това прокобят за изцелението .. на болните. Ч, 1871, кн. 16, 506. Ако на 1-и е хубаво времето, прокобят, че първата ръка, т. е. ранното пущание на първия ден на бубите за коприна ще бъде хубаво. СбНУ XXIX 185. прокобям се, прокобя се страд.