ПРОТИВОМИКОТЍЧЕН, -чна, -чно, мн. -чни, прил. Мед. Който е предназначен за лечение на микоза, заболяване, причинено от гъбички по кожата; противогъбичен. Лечението се състои в премахването на петната, а заедно с тях на гъбичките и тяхното унищожение. За тази цел се употребяват излющващи и противомикотични средства. Ил. Петков и др., КВБ, 78.