ПЪРВОРО̀ДЕН, -дна, -дно, мн. -дни, прил. 1. Който е роден първи, преди останалите деца в едно семейство. В първите дни на есента Мехмед .. дигна тежка сватба. Женеше първороден син. К. Петканов, Х, 5. Той водеше потеклото си от Лефтеровци — една стара котленска фамилия, която от много десетилетия упорито спазваше обичая първородните синове да се занимават с печалбарство. А. Гуляшки, ЗР, 18. Дядо Таско, патравият, повярвал безрезервно в мнимата гибел на първородния си внук, проснал се на земята, извика отдолу: — Какво ти направиа, бе сине-е-е? Т. Харманджиев, КЕД, 145. Законът дава правото на първородното дете, независимо от пола му, да бъде престолонаследник. Така най-голямата дъщеря на Карл ХVI и кралица Силвия, принцеса Виктория ще наследи кралството. Е 2001, 2000, бр. 6 [еа]. Цветан бил първ син отца своего Младена и матери своей Божанки. Младен и Божанка обичали първороднаго сина своего Цветана като безценно нящо. А. Хаджоглу, ББ, 71. Първородна дъщеря. Първороден потомък на знатен род. // Разш. Който е роден при първо раждане на майка. Безспорен факт е, че повечето кърмачета, особено първородните, стават неспокойни след втората седмица и плачат най-често следобед или вечер. Р. Паунова, ГБД (превод) [еа].
2. Рядко. Който се поражда, проявява или се прави първо, най-напред след раждане. Първороден вик. Първородни мерки.
3. Рядко. Който се полага по природа; изконен. Всички същества искат да бъдат свободни — това е тяхно първородно право.
◊ Първороден грях. Книж. Според Библията — грехът на Адам и Ева, заради който човечеството носи вина от самото си създаване. Първородно право. Остар. Право на наследяване, при което целият имот се получава от първия син или от най-стария в рода. Ангел рекъл: „Аз съм, кай, по-стар, на мен, кай, по първородно право се пада крушата“. П. Незнакомов, БЧ, 148.