РАЗКО̀ВНО ср. Диал. Разковниче (в 1 знач.). Рале поотрина пепелта настрана, .., зарина имането си .. — Не му тряба ни заклеване, ни нищо! С не знам какво разковно да додат, тука не могат го намери. П. Тодоров, И I, 123-124. В с и ч к и: — Торба, пълна с билки ли изгуби? .. Г о р а н: — За обич билка имаше ли, бабо? .. М и н к а: — Ами разковното имаше ли, бабо? Ц. Церковски, ТЗ, 34-35. Приятел без погрешка — ненамервано разковно. П. Р. Славейков, БП II, 76.