РАЗСКУ̀БАН, -а, -о, мн. -и, прил. Диал. 1. За коса — който е разрошен, несресан; рошав, чорлав. Из улиците тичаше като замаяна Нена .. Боса, гологлава, с разскубана коса. Елин Пелин, Съч. ІІ, 146. Кърпата ѝ се беше смъкнала назад, косата — разскубана, тя летеше с разперени ръце и викаше сина си: „Стефане, майку!“ Дем., 2001, бр. 57 [еа]. След малко — арестувани жени / с коси разскубани и разпилени, / подкараха с приклади и псувни. Т. Харманджиев, П, 11.
2. Който е с разрошена, несресана коса; рошав, чорлав. Нямаше живот в селото .. Жените, разскубани, кирливи, боси, се завираха по къщите като кукумявки. Елин Пелин, Съч. ІV, 271. До топлото кюмбе стрина Колевица, разскубана като квачка, седи и чеше повесма. Елин Пелин, Съч. ІІ, 99.