РАЗСОХА̀Т, -а, -о, мн. -и, прил. Диал. За дърво, клон — който е с форма на разсоха; разклонен, чаталест. Царският син рекъл на неродената златна мома: — Възскачи се на това дърво и ме чакай, догде се върна! Златната мома се предумала, възкачила се на дървото, седнала между два разсохати клона и останала да го чака. Нар. прик., БНТв ІХ [еа].