РАЗЧЕРТА̀Н, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от разчертая като прил. 1. Който е покрит с фигури, линии и под. чертежи; начертан. Нямаше тук от онези големите, разчертани хартии, в които надзъртат майсторите, преди да се заловят за работа. В. Мутафчиева, ЛСВ I, 603. Тя [противосамолетната ракета] сякаш все още се колебаеше и ни търсеше, после стремително влезе в курса ни – зловеща светла точка в центъра на разчертания като мишена екран. П. Вежинов, СП, 137-138.
2. Който е установен, определен по форма, място и под. чрез чертане. Разчертаните пешеходни пътеки са на всеки светофар.