РЕЧЕНЍЦА ж. Диал. 1. Обикн. мн. Орисници; нареченици, речници. Кога било на третата вечер, дошли три реченици да наречат детето. Н. Геров, РБЯ V, 78. Реченици да го наречат. Клетва, П. Р. Славейков, БП ІІ, 99.
2. Годеница; нареченица. Тя е моя реченица. Н. Геров, РБЯ V, 78.