САМОБЍТНО. Книж. Нареч. от самобитен (в 1 знач.). Българската народна музика и танц са вървели по самостоятелен път на развитие и са се оформили самобитно. Пеене VIII кл, 50. Дюлгерството е започнало като занаят самобитно от селяните. Ив. Коларов, Е, 39. До най-голяма степен самобитно, изхождайки от самото развитие на освободителното движение и от личния си опит, той [Левски] се издигна до висотата на политически мислител и идеолог. Ив. Унджиев, ВЛ, 105.