САМОВЪЗПИТÀТЕЛЕН, -лна, -лно, мн. -лни, прил. Книж. Който се отнася до самовъзпитание. Ако нещо се върши безсъзнателно, то не може да има самовъзпитателен характер. ЖитЗ, 2011, бр. 24, 26. В университета мировъзрението трябва да бъде резултат, а не предпоставка на един научно ориентиран самовъзпитателен процес. ГВТУ, 1930, т. 3, 46-47. Самовъзпитателен ефект.