САМОЛЮБЍВО нареч. Книж. По начин, характерен за самолюбив човек; себелюбиво, себично, егоистично. – А мене, наистина, кой знай защо, целият пазар ме знае, – притури самолюбиво Колю. Д. Подвързачов и др., БК (превод), 513. Да се твърди, че преди възникването на критическата философия не е имало никаква философия, звучи арогантно и самолюбиво. Б. Гумнеров, МН I (превод), 14.