САМОТВÒРЕН, -рна, -рно, мн. -рни, прил. 1. В народното творчество – който е създаден от само себе си, без намеса отвън. – Който ми даде дрехи самотворни, за него ще се омъжа! Малкият брат си спомнил за пръстена. Той го извадил и щом го погледнал, дрехите станали от само себе си. Ран Босилек, НМ 1926, 47. Макар че в песента Янко строи дворите на девойката, те са наречени самотворни, т.е. които са се сътворили сами. Ив. Венедиков, ЗСП, 41.
2. В народното творчество – който е роден в резултат на непорочно зачатие. В митологиите и фолклора „самотворни герои“ (без посочване на бащата) са слънцето, самодивите, амазонките, вечната богиня майка. ЕКЧ, 1995, т. 2, 109. Влахиня Теодора родила самотворно дете. Цар Костадин го хвърлил в тъмница, защото било предречено, че това дете ще наследи царството му. ИССФ, 1948, кн. 8-9, 417. За разлика от приказката за Надзея тук зачатието произхожда просто от един поглед, а не от пепелта на главата (подобно нещо ще видим по-нататък, когато разгледаме индийските приказки за самотворните деца). СбНУ II, 148.