САМОХВÀЛНО нареч. По начин, който е присъщ на човек, който обича да се хвали. Той прави грубо и самохвално сметка колко ще получава на месец. Елин Пелин, Събр. съч. I, 1958, 47. – По-страшен вълк от мен няма – самохвално намигна с око той и се провикна към Лиляна: – Хайде, госпожичке, ще стигнем там по мръкнало. В. Нешков, Н, 39. – Но любовта прави чудеса, байно. – Де да не сме ги правили и ние, когато сме били млади – додава самохвално съпътникът. БТ, 1927, кн. 7, 105.