СБÒРВАМ1, -аш, несв.; сбòря, -иш, мин. св. -их, св., прех. Започвам внезапно да боря някого за кратко и с голяма сила. сборвам се, сборя се страд. и взаим. Два побратима се сборват и ноженцето на единия убожда сърцето на другия. СбНУ XLIV, 227. Две упорити козлета еднаж се срещнали на едно тясно било. Като се опирали на тънките си крачета о билото, сборили са. Христом. ВВ I, 57.
СБÒРВАМ СЕ несв.; сбòря се св., непрех. С предл. с. Започвам внезапно да се боря (в 1 знач.) с някого, обикн. за кратко и с голяма сила; сборичквам се. Чувствах, че и мене ме обзема желание да скачам, да чупя чаши, да се сборя с някого. Н. Драганов, ТМС, 74. През пролетта юницата се сборва с едно буйно юнче, което я мушва в слабините, и тя ражда мъртво недоносено теле. Н. Райнов, ВНЛ V, 153. Като искал да изпита силата му, сборил са с него на широко място. С, 1872, бр. 43, 337. Когато играял Марко с турчетата, което турче се сборвало с него, оставало или без ръка, или без крак, или без уше, или без нос: Марко, дето хващал, откъсвал. Нар. прик., БНТв XI, 91. ● Нар.-поет. Борба се сборвам. Двамата от коне слязоха, / грозна са борба сбориха. Нар. пес., БНТв II, 126.
СБÒРВАМ2, -аш, несв., прех. и непрех. Диал. Говоря (във 2, 4 и 5 знач.), казвам (в 1 знач.), приказвам (в 1 и 2 знач.); сборувам2, сборя2. Стани ти, да седням аз; мълчи ти, да сборвам аз. Ст. Бобчев, СБЮО, 263. Убава Яна не ми сборваше, / не ми сборвала за три години. Нар. пес., СбБрМ, 15. ● Нар.-поет. Сбор сборвам. До два стареца сбор сборват: / „Шчо че праиме за Великден?“. Нар. пес., СбНУ ХХІХ, 108. сборвам се страд. сборвам си възвр. и взаим.