СБРЪЧКÒСАН, -а, -о, мн. -и. Остар., сега простонар. Прич. мин. страд. от сбръчкосам като прил. Сбръчкан. Една заран в нашата одая влезе един стар и полуизгнил от разврат и афион турчин: брада бяла, чалма зелена, лице жълто, подпухнало и сбръчкосано. Л. Каравелов, Събр. съч. I, 1965, 138. Нашата муза представлява ни се като дърта, сбръчкосана и опърпана баба, която ту пеe с дрезгав и неверен глас, ту се сърди, ту поучава бабешки. ПСп, 1874, кн. 9-10, 205. А сега наведен, чело и лице сбръчкосани, нищо те не весели, нищо те не привлича. МС, 1883, кн. 4, 21.