СВРЪ̀ХПРОВÒДНИК, мн. -ци, след числ. -ка, м. Физ. Вещество (обикн. метал), което при охлаждането му до определена критична температура придобива свойството свръхпроводимост, като провежда голямо количество електричество без загуба на енергия. Свръхпроводниците се използват за направа на намотки на електромагнити, създаващи изключително силни магнитни полета. А. Тодорова и др., ЕМ, 11.