СВЯТОЛЮБЍВ, -а, -о, мн. -и, прил. Остар. Книж. Който обича, почита светостта. И що може друго нещо да бъде по-желателно и по-честно на една боголюбива и святолюбива християнска душа от да [това] гледа и да посещава такива святи и священи места, в които са содеяни преестествени чудеса божии за спасението человеческо. Н. Рилски, ОМР, 3.